Het badgevoel

Oktober 2019, tijdens de 1ste sessie zei Anke dat ze wenste dat werken op een dag zou aanvoelen als een lekker badje nemen… Dat gevoel, daar was ze naar op zoek. We moesten er alle 2 eens goed om lachen, maar het beeld bleef wel hangen. En de metafoor leidde tot dit verhaal:

Een bad is voor mij een plek waar je tijd maakt om ideeën los te laten of om ideeën vorm te geven. Een plek die je soms rust, soms energie geeft. Je kan je er kort verfrissen, of je verliezen in de tijd en een lading badschuim. Soms heb je er zin in en soms ook helemaal niet. Maar achteraf gezien is een bad vooral een veilige plek, een plek waar je volledig jezelf bent of kan zijn.

Op het moment van mijn coaching werkte ik 10 jaar in het zelfde bedrijf… nu dus meer dan 11 jaar. Het verschil kon niet groter zijn. In 10 jaar groeit een mens, maar ook een onderneming. Dingen gebeuren, tijd gaat voorbij. Sommige dingen blijven plakken, andere geraken verloren in de drukte van alle dagen. Mensen komen, mensen gaan …
Mijn eerste opdracht, was uit mijn rol van coach stappen en zelf bewust terug gaan naar het begin.
Stil staan bij mijn gevoelens, mijn energiegevers en mijn traject … een plekje geven aan die dingen die gebeurd of verloren waren gegaan. Dit deed deugd, maar nog altijd had ik het gevoel dat er ergens energie verloren ging …

Het was tijdens het tweede deel van het traject dat ik zag waar de knoop zat.

Met Ingrid als mijn gesprekspartner heb ik overtuigingen kunnen loslaten of omdenken. Ik heb bewust gekozen voor het werk dat ik nu doe… de voorbije jaren deed.

Het grappige is dat om mijn energie te behouden, ik eigenlijk zelf het traject moest doorlopen dat ik dagelijks voor anderen zichtbaar maak. Soms zei ik letterlijk, ‘dat is mijn tekst’. Maar met 2 kan je meer dan alleen.
Een coach is een betere gesprekspartner dan je eigen hoofd of je rechtstreekse omgeving. Even kritisch bevragen, een gevatte samenvatting geven op het juiste moment … je stil doen staan om dan terug vooruit te gaan.
Ondertussen ben ik verder gegroeid. De ‘ja maar’, maakt meer en meer plaats voor gewoon ‘ja’, vertrouwen dat het ‘goed is’ of ‘goed komt’.
We bouwen verder aan nieuwe uitdagingen, avonturen op en naast de werkvloer. 

Nu in coronatijden, zette ik voor mezelf een nieuwe, gigantische stap: Ik vroeg een bedrijfsnummer als zelfstandige in bijberoep aan.  Voor mij het toppunt van ‘Durven kleur bekennen’.  Durven benoemen wat de meerwaarde is die je anderen kan aanbieden…. Keuzes maken en benoemen.  Verder werk maken van vertrouwen, groei en energiegevers.

 De corona-koffieklets van Ingrid, was hierbij de trigger … De dames in de groep zijn ondertussen mijn ‘ambassadeurs’.  Het is spannend, maar het voelt goed.

Stapje per stapje…

En wat het badgevoel betreft ? Het bestaat. 
Het lukt nog niet alle dagen … maar het is genieten 😉

Wil je ook ontdekken welke prachtige kwaliteiten wachten om ontdekt te worden? Wacht dan niet langer en doe jezelf een cadeau: kies ook voor loopbaancoaching. Als loopbaancoach ben ik trots deel uit te maken van het netwerk van My Future Works.